Toen ik begon met deze Substack over onze reis naar Syrië, besloot ik het persoonlijk te maken. Het verhaal dat ik nu vertel is misschien wel het meest persoonlijke dat ik tot nu toe schreef en dat vind ik best spannend. Het gaat over mijn hijab.
Toen we het plan maakten deze zomer naar Syrië te reizen, besloot ik daar de hijab te dragen. Dat had meerdere redenen. Ten eerste was het een vorm van respect naar mijn schoonfamilie toe. De vrouwen in deze familie zijn allemaal gesluierd. Ik vond het ongemakkelijk en ongepast om in het bijzijn van de mannelijke gasten als enige onbedekt te zijn. Een tweede reden was dat ik sowieso liever niet opviel. Ik vond het een fijn idee dat ik op zou gaan in de massa en de hijab hielp me hierbij. Tenzij ik een overmoedige poging deed een gesprek met iemand aan te gaan in het Arabisch, had niemand door dat ik uit het buitenland kwam en dat was wel even lekker.
Thanks for reading Majorie terug naar Syrië ! Subscribe for free to receive new posts and support my work.
Dit waren de simpele redenen die ik van tevoren had bedacht, maar toen ik eenmaal gesluierd was, raakte het aan veel meer aspecten van mijn persoonlijkheid. Het werd een stukje van mij, ook al draag ik de hijab in Nederland niet.
Dat gebeurde niet direct, ik heb wat gestundeld die eerste dagen. Dat begon al met de vraag waar ik hem de eerste keer op zou doen. Het plan was de luchthaven, maar toen ik de lange rij bij het toilet zag, kreeg ik koudwatervrees. Het werd een wegrestaurant waar we pauzeerden en het ding zat schots en scheef.
Die eerste dagen was ik bovendien roomser dan de Paus. Ik maakte me zorgen over elke ontboezeming en draaide de lappen steeds ingewikkelder om me heen. Mijn sluiers waren eigenlijk te zwaar voor de zomerse hitte van Damascus en ik viel redelijk uit de toon bij vrouwen die ik inschatte als leeftijdsgenoten. Ze zagen er een stuk relaxter uit, vond ik. Ik bestudeerde ze, keek af en vroeg uiteindelijk om hulp, zodat ik ook luchtig door het leven kon.
Maar toen ik deze obstakels eenmaal had overwonnen, bracht het me rust. Het gaf me een stukje bescherming, alsof ik de ogen van me af voelden glijden die ik zo vaak had gevoeld. Ik voelde me vrijer om te bewegen, omdat de hijab het signaal afgaf dat ik niet bekeken wilde worden. Dat gevoel zou elke vrouw – met of zonder hijab – naar mijn mening moeten kunnen hebben, maar helaas is dat niet het geval.
Natuurlijk bracht het ook allerlei praktische uitdagingen met zich mee. Zo nu en dan had ik een vergadering met Nederlandse collega’s. Als ik op dat moment in een publieke ruimte was, kon ik er niet aan ontkomen dat ik gesluierd in de videocall verscheen. Bovendien heb ik nauwelijks vakantiefoto’s zonder hijab. Om te voorkomen dat ik op Facebook aan honderden mensen moest uitleggen wat hier gebeurd was, deelde ik de kiekjes alleen met mijn naasten. En dan was er nog de onvermijdelijkheid dat mensen in Syrië mij online in een andere gedaante aantroffen.
Maar ik besloot dit naast me neer te leggen. Want hoewel het leek alsof ik een gedaantewisseling was begaan, was ik nog altijd dezelfde persoon: Majorie, Nederlander en moslim. De hijab stond niet zo ver van me af als ik ik in eerste instantie had verwacht. Dit is ook een kant van mij en die mag er zijn. Om dit kracht bij te zetten, durfde ik op een gegeven moment mijn profielfoto op WhatsApp te wijzigen. Ik kreeg een telefoontje uit Nederland: of ik me realiseerde dat ik hier gesluierd was en iedereen in mijn contactenlijst dit kon zien. Ja, dat wist ik en daar was ik OK mee. Misschien dat we zo eindelijk eens iets minder bekrompen naar dit stukje stof kunnen kijken.
Wil je mijn verhalen over Syrië in je mail ontvangen? Schrijf je dan in voor mijn Substack Majorie terug naar Syrië.
